ذوالنووون

نیایش

zonnooon — Mon, 16 Jul 2007 09:31:58 GMT

درووود

قبل از هر چیز لازم میدووونم از همه ی دوووستان معذرت خواهی کنم که وبلاگمو اینقدر دیر آپ کردم (البته اگه براتووون مهمه!!!) تووو این مدت سرم خیلی شلوووغ بووود بازم ببخشید

بار خدایا!

آنچه را که تو از من به آن آگاه تری بر من ببخشای اگر من باز مرتکب آن کار گردم تو باز بر من ببخشای

بارخدایا!

از پیمانی که در دل با تو بسته ام و به آن کار نکرده ام بر من ببخشای

بارخدایا!

آنچه را که با آن به زبان به تو نزدیکی جستم سپس دل با آن مخالفت ورزید بر من ببخشای

بارخدایا!

از گناهی که با اشارتهای گوشه چشم و با گفتارهای بیجا و خواهشهای دل و لغزشهای زبان از من سرزده بر من ببخشای

نهج البلاغه خطبه ۷۸

zonnooon — Fri, 22 Jun 2007 09:33:43 GMT

فرا رسیدن 31 خرداد سالروووز شهادت بزرگ مرد تاریخ جبهه ها شهید مصطفی چمران را گرامی می داریم و در زیر بخشی از یکی از مشهووورترین یادداشت های او را می خوانیم:

هو

قربانی عشق – سوختن – خاکستر شدن – فنا شدن

برای کسیکه در صحنه های جنگ آماده شهادت و فداکاری و ایثار است و همه روووزه این فداکاری را تجربه می کند، همه روووزه شهید می شود، با شهادت دوست و انیس و همدم است.

برای کسیکه در آتش غم و درد می سوووزد، سوختن حیات اوووست، رنج کشیدن طبیعت ثانوی اووو شده است، عادت دارد در غم و درد کثیف و ظلم و ستم و فساد می گذرد، آنجا که می خواهد در آغوووش معشوووق بسوووزد، برای معبووود خود را فدا کند، از درد و رنج عالم برهد چه لذت بخش است، چه سهل و ساده است، چقدر گوارا و مطبوووع است سوووختن و محو شدن و قربانی شدن در آغوووش محبوووب.

کسیکه همه روووزه به استقبال مرگ میرود – ولی مرگ از مقابل اووو می گذرد – همه روووزه می خواهد به افتخار شهادت نایل آید – از زیر بار کوووه غم و درد برهد – اما قضا و قدر اجازه نمی دهد – آنجا آتش عشق بر اووو می وزد و سراپای اووو را می سوووزاند – و اووو را آزاد می کند که تشنه ایثار، کشته عشق، پروانه وار به دور شمع شهادت می گردد.

آه. آه. آه از ظلمت جهل و آتش شکنجه و طوووفان افترا

اولین اعلامیه حقوق بشر

zonnooon — Sun, 17 Jun 2007 18:03:18 GMT

متن زیر بخشهایی از منشور آزادی کورش بزرگ (اولین اعلامیه حقوق بشر) است که در 2547 سال پیش و هنگام ورود کورش بزرگ به بابل نگاشته شده است. تاریخ نگاران زمان دقیق نگارش آن را در روز 14 مهر ماه دانسته اند. این کتیبه در سال 1879 م. (1258 ه.ش) در شهر باستانی بابل در بین النهرین یافت شده و زبان آن بابلی نو (اکدی) است.

اینک بند های نوزدهم به بعد که از زبان خود کورش است را با هم می خوانیم:

منم کورش، شاه جهان، شاه بزرگ، شاه توانمند، شاه بابل، شاه سومر و اَکد، شاه چهار گوشه جهان. پسر کمبوجیه شاه بزرگ، نوه کورش شاه بزرگ، نبیره چیش پیش شاه بزرگ....

آنگاه که بدون جنگ و پیکار وارد بابل شدم، همه مردم گامهای مرا با شادمانی پذیرفتند. در بارگاه شاهان بابل بر تخت شهریاری نشستم، مردوک (خدای بزرگ بابل) دلهای پاک مردم بابل را متوجه من کرد، زیرا من او را ارجمند و گرامی داشتم.

ارتش بزرگ من به صلح و آرامی وارد بابل شد. نگذاشتم رنج و آزاری به مردم این شهر و این سرزمین وارد آید. وضع داخلی بابل و جایگاه های مقدسش قلب مرا تکان داد. من برای صلح کوشیدم.

من برده داری را برانداختم، به بدبختی آنان پایان بخشیدم. فرمان دادم که همه مردم در پرستش خدای خود آزاد باشند و آنان را نیازارند. فرمان دادم که هیچ کس اهالی شهر را از هستی ساقط نکند.

مردوک خدای بزرگ از کردار من خشنود شد، او برکت و مهربانی اش را ارزانی داشت. ما همگی شادمانه و در صلح و آشتی مقام بلندش را ستودیم.

من همه شهرهایی را که ویران شده بود از نو ساختم. فرمان دادم تمام نیایشگاه هایی که بسته شده بودند را بگشایند. همه خدایان این نیایشگاه ها را به جا های خود بازگرداندم.

همه مردمانی که پراکنده و آواره شده بودند را به جایگاه های خود بازگرداندم و خانه های ویران آنان را آباد کردم. همه مردم را به همبستگی فراخواندم. همچنین پیکره خدایان سومر و اکد را که نبونید (پادشاه قبلی و ظالم بابل) بدون واهمه از خدای بزرگ به بال آورده بود، به خشنودی مردوک خدای بزرگ و به شادی و خرمی به نیایشگاه های خودشان بازگرداندم. باشد که دل آنها شاد گردد.

بشود که خدایانی که آنان را به جایگاه های مقدس نخستینشان بازگرداندم، هر روز در پیشگاه خدای بزرگ برایم زندگانی بلند خواستار باشند. بشود که سخنان پربرکت و نیک خواهانه برایم بیابند. بشود که آنان به خدای من مردوک بگویند "به کورش شاه، پادشاهی که تو را گرامی می دارد و پسرش کمبوجیه، جایگاهی در «سرای سپند» ارزانی دار"

من برای همه مردم جامعه ای آرام فراهم ساختم و صلح و آرامش را به تمامی مردم اعطا کردم.

عشق و امید

zonnooon — Mon, 04 Jun 2007 14:41:18 GMT

ای جوان

تو میدانی و همه میدانند که زندگی از تحمیل لبخندی بر لبان من، از آوردن برق امیدی در نگاه من و از برانگیختن موج شعفی در دل من عاجز است.

تو میدانی و همه میدانند که شکنجه دیدن به خاطر تو، زندانی کشیدن به خاطر تو و رنج بردن به پای تو تنها لذت بزرگ زندگی من است، از شادی توست که من در دل می خندم، از امید رهایی توست که برق امید در چشمان خسته ام می درخشد و از خوشبختی توست که هوای پاک سعادت را در ریه هایم احساس می کنم، نمی توانم خوب حرف بزنم، نیروی شگفتی را که در زیر این کلمات ساده و جمله های ضعیف و افتاده پنهان کرده ام، دریاب! دریاب!

من تو را دوست دارم، همه زندگیم و همه روزها و شبهای زندگیم، هر لحظه از زندگیم بر این دوستی شهادت می دهند شاهد بوده اند و هستند، آزادی تو مذهب من است، خوشبختی تو عشق من است و آینده ی تو تنها آرزوی من است.

دکتر علی شریعتی

خدا همه جا هست

zonnooon — Fri, 18 May 2007 17:31:59 GMT

هر لحظه به شکلی بت عیار بر آمد دل برد و نهان شد

هر دم به لباس دگر آن یار برآمد گه پیر و جوان شد

گاهی به تک طینت صلصال فرو رفت غواص معانی

گاهی ز تک کهگل فخار برآمد زان پس به میان شد

گه نوح شد و کرد جهانی به دعا غرق خود رفت به کشتی

گه گشت خلیل و به دل نار برآمد آتش گل از آن شد

یوسف شد و از مصر فرستاد قمیصی روشنگر عالم

از دیده یعقوب چو انوار برآمد تا دیده عیان شد

حقا که همو بود که اندر ید بیضا می کرد شبانی

در چوب شد و بر صفت مار برآمد زان فخر کیان شد

می گشت دمی چند بر این روی زمین او از بهر تفرج

عیسی شد و بر گنبد دوار برآمد تسبیح کنان شد

بالجمله همو بود که می آمد می رفت هر قرن که دیدی

تا عاقبت آن شکل عرب .وار برآمد دارای جهان شد

منسوخ چه باشد چه تناسخ به حقیقت آن دلبر زیبا

شمشیر شد و در کف کرار برآمد قتال زمان شد

نی نی که همو بود که می گفت انالحق در صوت الهی

منصور نبود آنکه بر آن دار برآمد نادان به گمان شد

رومی سخن کفر نگفته است و نگوید منکر نشویدش

کافر بود آن کس که به انکار برآمد از دوزخیان شد

منسوب به « مولانا جلال الدین محمد بلخی»

رد پا

zonnooon — Tue, 01 May 2007 16:59:18 GMT

تصویری داشتم خیال کردم که در ساحل دریا با خدا قدم می زنم در آسمان تصویری از زندگی خود دیدم همه جا دو رد پا بووود یکی از آن من و دیگری جای پای خدا بووود. وقتی در آخرین تصویر زندگیم به روووی شنها نگاه کردم دیدم که گاهی فقط یک رد پا می بینم. دریافتم که اینها در سخت ترین مواقع زندگیم بووود. از خدا پرسیدم خدایا فرمووودی اگر به تو ایمان آورم هرگز تنهایم نخواهی گذاشت چرا در سخت ترین مواقع زندگی رد پایی از تو نمی بینم؟ چرا در آن اوقات رهایم کردی؟

فرمووود: همیشه تو را دوووست دارم و هرگز تنهایت نگذاشته و نخواهم گذاشت اگر در سخت ترین اوقات فقط یک رد پا می بینی آن رد پای من است که تو را به دوش کشیده ام.

تفاوت خووون و اشک

zonnooon — Fri, 20 Apr 2007 21:03:18 GMT

خووون قرمزه رنگ عشقه ولی اشک بیرنگه درد عشقه

خووون وقتی میاد بیرووون میسوووزه ولی اشک اول میسوووزه بعد میاد بیرووون

خووون مال زخم جسمه ولی اشک مال زخم روووحه

جای زخم خووون خوووب میشه ولی مال اشک خوووب نمیشه

خووون همیشه مال درد و غمه ولی اشک بعضی وقتا مال خوشحالیه

جلوی خووون رو میشه گرفت ولی جلوی اشک رو نه

از جاری شدن خووون کسی خجالت نمیکشه اما بعضیا از اینکه اشک بریزن خجالت می کشن

سلام

zonnooon — Wed, 18 Apr 2007 17:14:18 GMT

من می خوام تو این وبلاگ مطالبی رو که به نظر خودم جالبه بنویسم شاید شما هم خوشتووون اووومد

فکر کنم برای شروع کار این خوووب باشه.

وقتی راه رفتن آموووختی دویدن بیاموووز و ودویدن که آموووختی پرواز را.

راه رفتن بیاموووز زیرا راههایی که می روی جزئی از تو می شود و سرزمین هایی که می پیمایی به مساحت تو اضافه می کند.

دویدن بیاموووز چون هر چه را که بخواهی دووور است و هر قدر زووود باشی دیر.

و پرواز را یاد بگیر نه به خاطر اینکه از زمین جدا باشی برای آنکه به اندازه ی فاصله ی زمین تا آسمان گستر ده شوی.

یه وقت فکر نکنین اینو خودم نوشتما. اینو از توووی یه مجله خوووندم.