هو

قربانی عشق – سوختن – خاکستر شدن – فنا شدن

برای کسیکه در صحنه های جنگ آماده شهادت و فداکاری و ایثار است و همه روووزه این فداکاری را تجربه می کند، همه روووزه شهید می شود، با شهادت دوست و انیس و همدم است.

برای کسیکه در آتش غم و درد می سوووزد، سوختن حیات اوووست، رنج کشیدن طبیعت ثانوی اووو شده است، عادت دارد در غم و درد کثیف و ظلم و ستم و فساد می گذرد، آنجا که می خواهد در آغوووش معشوووق بسوووزد، برای معبووود خود را فدا کند، از درد و رنج عالم برهد چه لذت بخش است، چه سهل و ساده است، چقدر گوارا و مطبوووع است سوووختن و محو شدن و قربانی شدن در آغوووش محبوووب.

کسیکه همه روووزه به استقبال مرگ میرود – ولی مرگ از مقابل اووو می گذرد – همه روووزه می خواهد به افتخار شهادت نایل آید – از زیر بار کوووه غم و درد برهد – اما قضا و قدر اجازه نمی دهد – آنجا آتش عشق بر اووو می وزد و سراپای اووو را می سوووزاند – و اووو را آزاد می کند که تشنه ایثار، کشته عشق، پروانه وار به دور شمع شهادت می گردد.

آه. آه. آه از ظلمت جهل و آتش شکنجه و طوووفان افترا