هر لحظه به شکلی بت عیار بر آمد دل برد و نهان شد

هر دم به لباس دگر آن یار برآمد گه پیر و جوان شد

گاهی به تک طینت صلصال فرو رفت غواص معانی

گاهی ز تک کهگل فخار برآمد زان پس به میان شد

گه نوح شد و کرد جهانی به دعا غرق خود رفت به کشتی

گه گشت خلیل و به دل نار برآمد آتش گل از آن شد

یوسف شد و از مصر فرستاد قمیصی روشنگر عالم

از دیده یعقوب چو انوار برآمد تا دیده عیان شد

حقا که همو بود که اندر ید بیضا می کرد شبانی

در چوب شد و بر صفت مار برآمد زان فخر کیان شد

می گشت دمی چند بر این روی زمین او از بهر تفرج

عیسی شد و بر گنبد دوار برآمد تسبیح کنان شد

بالجمله همو بود که می آمد می رفت هر قرن که دیدی

تا عاقبت آن شکل عرب .وار برآمد دارای جهان شد

منسوخ چه باشد چه تناسخ به حقیقت آن دلبر زیبا

شمشیر شد و در کف کرار برآمد قتال زمان شد

نی نی که همو بود که می گفت انالحق در صوت الهی

منصور نبود آنکه بر آن دار برآمد نادان به گمان شد

رومی سخن کفر نگفته است و نگوید منکر نشویدش

کافر بود آن کس که به انکار برآمد از دوزخیان شد

منسوب به « مولانا جلال الدین محمد بلخی»

لینک مطلب  .:.     

نوشته شده توسط عماد میلانلووو در جمعه بیست و هشتم اردیبهشت 1386 ساعت 20:2